Aan de overheersing van de discomuziek komt langzaam maar zeker een eind. Vanuit Engeland komt de punk aanwaaien, een genre die de muziekwereld in Europa op z'n kop zet. En als The Sexpistols in Nederland doorbreken, wordt ook hier de punk aan-gewakkerd en springen de punkbands als paddenstoelen uit de grond. Iedereen die een snaar kan aanslaan kan immers punk-muziek maken? Want stond de punk niet gelijk aan 'weinig accoorden, véél lawaai? Pérfect voor de beginnende muzikant!

Ook in Groningen ontstaat dat jaar een wildgroei aan bands. Sterker nog; Groningen groeit eind jaren zeventig uit tot Popstad nummer 1!Herman Brood groeit in Groningen uit tot een popidool en kan als leidinggevend worden beschreven. En is tegenwoordig (2010) Volendam dé muziekstad bij uitstek, in 1978 regeert het Noorden, en iedere muzikant grijpt z'n kans om door te breken..

Mijn muzikale inbreng in de 'Groninger popscene' is in 1978 nihil. Wel beschik ik sinds 1972 over een drumstel die ik m'n ouders voor me hebben gekocht van een rijschoolhouder. Een wit drumstel die bestond uit een basdrum, snaredrum, een tomtom (nee, in die tijd was een tomtom een trommel en geen navigatiemerk) en een Highhead. Mijn ambitie om ooit een groot drummer á la Charley Watts te worden was groot, alleen dachten onze bovenburen daar totáál anders over en mede daardoor werd m'n drumstel verbannen naar de fietsenschuur, wat m'n enthousiasme voor het 'beuken op de trommels' zichtbaar deed verminderen.
 

1978 - Talentenjacht in een feesttent in het Oosterpark in Groningen,
waar we de tweede plaats zouden bereiken

In 1977 ontmoet ik Johan Roossien op de streekschool aan de Pop Dijkemaweg in Groningen. Allebei volgen we de opleiding van 'aspirant schilder', een opleiding die bestaat uit vier dagen werken in een schilders-bedrijf en één dag in de week naar school.
De punk heeft ook Groningen bereikt en Johan vertelt dat hij bezig is met het opzetten van een band, en nog dringend op zoek is naar een drummer mét een drumstel. En hoewel ik me zéker geen drummer durf te noemen, maar wél in het bezit ben van een drumstel, word ik uitgenodigd voor een heuse auditie op de zolderkamer van Johan.

M'n auditiedrumstel bestaat uit twee lege kartonnen dozen. Maar goed...Het voordeel van amper kunnen drummen is dat het weinig verschil maakt of je nu op een drumstel timmert of op lege dozen. Een oude radio doet dienst als zangversterker, en de Johan van der Bosch speelt akoestische gitaar.Ik 'timmer' wat mee op songs als 'Born To Be Wild' wat kennelijk goed genoeg is om me aan te nemen als drummer. Die kans dat ik zou worden was sowieso al hoog, daar er geen enkele andere drummer mét drumstel te vinden was. Later die weken wordt de uit Den Haag afkomstige Robert Harms met bij z'n ouders in Haren woont als vierde man én gitarist aangetrokken. De band schijnt hiermee compleet te zijn; nu nog de naam....

Wie de naam bedacht heeft weet ik niet meer, maar vanaf nu noemen we ons 'Spunk'. Hoewel die naam duidelijk een link legt naar de punk, spelen we eigenlijk helemaal geen punk, maar stevige rock. Een paar covers van David Bowie én eigen materiaal, meestal gecomponeerd door Robert Harms en van tekst voorzien door Johan Roossien. Als we te vaak worden aangesproken op de naam, veranderen we die door ons voortaan 'The Streetsurvivors te noemen, een naam die beter bij ons past, want het is een kwestie van overleven in de Groninger Springtij waar zo'n honderd bands zijn aangesloten bij 'Het Popburo' een initiatief van poptempel Simplon aan het Boterdiep in Groningen die naarstig op zoek is naar vers uitspringend talent.....
 

Nu het allemaal een beetje begint te draaien, en langzaam maar zeker het amateurisme er een beetje van afgaat, kan ik niet achterblijven en ruil ik mijn oude drumstelletje in en koop ik een nieuwe bij Muziekhuis Jager aan de Korreweg. Het is een blauwe maxwin die ik uitbreid met extra tomtoms en bekkens.
Roossien koopt een heus P.A.System en Robert Buist wordt de vaste geluidstechnicus. Langzaam maar zeker vormt zich een band met een voor die tijd eigen stijl en een spetterende liveshow waarbij regelmatig de stoelen door de zaal vliegen.

Het eerste echte optreden is op een bedrijfsfeest van grootgrutter 'Fred van de Werf (Waar Robert Harms werkt) in Zuidlaren, wat gehouden wordt in de Gouden Leeuw in hetzelfde Zuidlaren.

Hoewel het ons muzikaal voor de wind gaat en we een vast publiek aan ons weten te binden, gaat het financieel niet echt lekker. Voor een optreden van drie uur krijgen we driehonderd gulden, maar daar moet de huur van de bestelbus nog van af, plús onze consumpties vóór, tijdens, en ná het optreden. Maar goed...zo  zijn de Stones ook begonnen...toch?

Een paar keer doen we mee aan de talentenjachten die in die dagen veel worden gehouden. Het mooiste was die op de Grote Markt in Groningen. En hoewel we maar twee nummers ter gehore mochten brengen, hebben we twee nummers aan elkaar gesmeed zodat de Survivors drie nummers kunnen spelen voor een volle Grote Markt.
In Hoogeveen vallen we niet in de prijzen, maar worden we wel uitgeroepen tot 'aanstormend talent, wat beloond wordt met een 'gouden' microfoon. Dat concert wordt live op de lokale tv en radio uitgezonden.

Nu we wereldberoemd in de stad Groningen zijn, worden we benaderd door managers. We kiezen voor Eddy Koekkoek die in die tijd ook 'The Rocking Tigers' coacht, een coverband die sinds de jaren 60 bezig is en hun sporen in de muziek ruimschoots heeft verdiend. Koekkoek blijkt een échte manager te zijn. Veel beloven, weinig geven. Bijna krijgt hij het voor elkaar dat we op Pinkpop staan, maar het blijft dus bij bijna.....
Twintig jaar later zou Koekkoek zélf de muziekwereld binnenstappen. Op mijn site zijn enkele nummers van hem te horen...
Na Koekkoek komt Chris Roossien, de oudere broer van Johan in beeld voor de taak als manager.

Simplon is eind jaren 70 'The place to be'.. Nadat de Streetsurvivors een democassette hebben opgenomen en afgegeven aan Simplon worden we toegevoegd aan het popbestand. Simplon biedt in die jaren nieuwe bands de kans op op te treden op een poppodium. Ieder beginnend bandje heeft volgens mij ooit eens op het Simplonpodium gestaan. De Streetsurvivors vallen in positieve zin op en worden uitgenodigd mee te doen aan de 'Popburo-promotietour' door de provincie Groningen waaraan naast de Survivors ook 'Vortex en de Bougies' zullen meedoen. Nadat we in de gaten krijgen dat het geluidssysteem van 'Vortex' wordt gebruikt, en 'ons' geluid daardoor beduidend minder wordt afgesteld als die van de Vortex, lopen de gemoederen hoog op. Na het eerste opstreden in Leek bedanken de Survivors voor de eer en stappen uit de tour. Nog steeds vind ik het de domste beslissing die we hebben gemaakt. Wie weet tot welke hoogte de Survivors hadden kunnen bereiken wanneer we de tour hadden afgemaakt. Maar gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. Einde Popburotournee!

Aan oefenruimtes hebben we in tegenstelling tot de meeste andere bands nooit een gebrek gehad. Onze eerste oefenruimte was een autobox op het terrein van een autobedrijf aan het Hoendiep. Daar hadden we van niemand last, hoewel de mensen die aan hun bootjes knutselden aan het Hoendiep daar een heel andere mening op na hielden. Toen de garagebox te klein werd én omdat de band 'Vortex' onze naaste buren werden en op dezelfde dagen repeteerden, zijn we eerst verkast naar een loods verderop aan het Hoendiep en wat later naar de kelder van een school in 't Oosterpark waar we de schoonmaker/conciërge van de school iedere maand veertig gulden 'huur' betaalden
 

Op het hoogtepunt kan Johan v.d.Bosch zijn studie niet meer combineren met de Survivors en haakt af. Wel blijft hij beschikbaar als invaller. Dik van der Laan wordt zijn opvolger, en weet ons te imponeren met zijn fretloze bas á-la Stonesbassist Bill Wyman, wat zijn grote voorbeeld blijkt te zijn. Ik kan het goed met Dik vinden en na een paar weken repeteren staat de ritmesectie 'als een huis'!

Later meer...
 

<top>